Ik heb een kleine naaimachine gekocht. Over twee jaar willen wij verhuizen en daarom hebben we besloten om tot die tijd zuiniger te gaan leven met als doel meer te kunnen sparen.

Eén van de dingen waar het meeste van mijn geld naar toe gaat is kleding… Voor onze dochter hou ik mij aardig in, het scheelt dat ze groeiende is en ik mij besef dat ze het niet eeuwig aan kan houden. Ik heb voor mijzelf altijd al de tik gehad dat ik nieuwe kleding koop, aan doe en daarna uit het oog verlies en weer opnieuw begin. Nu weet ik waardoor dat komt, na één keer dragen maak ik er geen dopamine meer voor aan. 

Het moment dat ik de doos van de naaimachine opende was ik oprecht enthousiast, met een lapje geknipt uit een oud hoeslaken zou ik dat wel eens even gaan leren! Nog geen vijf minuten later wilde ik dat ding al uit het raam gooien…. 

Op Instagram kom ik allerlei memes tegen over ADHD’ers en elke nieuwe hobby waar ze aan beginnen. Ik heb dat nooit gehad. Tijdens een sollicitatiegesprek had ik ook nooit een goed antwoord op de vraag “wat zijn je hobby’s?”. Misschien is dingen kopen mijn hobby? Naast kleren heb ik ook dezelfde tik met drinkflessen. Elke keer koop ik een nieuwe waar ik een tijd uit drink tot ik toe ben aan een nieuwe prikkel. Ook denk ik dat ik bij alles wat nieuw is een nieuw notitieboekje nodig heb. Verhuizen in 2027? Notitieboekje. Sparen? Notitieboekje. Blogs? Notitieboekje. 

Mijn man heeft het wel. Hij gaat zo van de ene naar de andere hobby. Heeft hij al van kleins af aan. Hij heeft gedart, gevoetbald, deed aan schoonspringen. Momenteel staat er een 3D printer te verstoffen voor “als hij iets moet maken” en terwijl ik dit schrijf is hij bezig met het schoonmaken van zijn meest recente aanwinst: een aquarium “voor onze dochter”…

Pas sinds mijn ADD wordt gecontroleerd door mijn medicijnen heeft mijn “H” tijd om te shinen. Ik merk dat ik creatiever ben dan eerst. Ik schrijf, ik maak -met behulp van AI- afbeeldingen en kan mijzelf helemaal verliezen in Photoshop. Daar waar ik, heel negatief, altijd dacht dat ik niets kon heb ik nu het zelfvertrouwen gevonden om mijzelf creatief te uiten. Ook op mijn werk kan ik mijn ei hier in kwijt. Ik ben verantwoordelijk voor een deel van de marketing en schrijf sinds kort zelfs mee aan lesmateriaal en trainingen.

Oja, die naaimachine.. Ik ga geen nieuwe garderobe creëren hoor. Maar ik ben wél van plan om kleren te maken in plaats van weg te gooien. En nu ik weet hoe dat ding werkt – dankzij mijn man, die meer geduld heeft dan ik ooit zal hebben – ben ik weer oprecht enthousiast. Nu eens kijken hoe lang het duurt voor ik ‘m weer opnieuw uit de doos haal….