Lang voelde ik mij niet ontspannen genoeg om mijzelf te zijn op openbare plekken. Mijn anxiety is dat mensen mij zien, in de breedste zin van het woord. Een tijdje terug waren mijn ouders op bezoek en we gingen met z’n allen naar een grote winkel hier in de buurt. Drukte is nooit een probleem geweest, hoe drukker hoe beter. Meer mensen is minder kans dat ik opval.

Mijn vader wilde iets kopen en een medewerker moest dat halen in het magazijn. We moesten wachten op die medewerker. Láng wachten op die medewerker. Dus ik begon mij te vervelen. 

Onrustig liep ik heen en weer op het zelfde stukje vierkante meters. Mijn man stond verderop te wachten en ik zag hem mijn kant op kijken. Zonder na te denken stak ik zijwaarts het pad over alsof ik in een showballet zat. Enige probleem was dat ik niet in een showballet zat, ik niet op het podium stond en wij ook niet maar met z’n tweeën waren. Ik showballeteerde zo tegen een onschuldig winkelende man aan…. Zo volwassen als ik ben, heb ik mij vervolgens achter een plant verstopt en een aantal minuten gedaan alsof ik niet bestond….

Behalve dat wij hier heel hard om moesten lachen, was het ook een teken dat het beter met mij ging. Ik was mij minder (tot niet) bewust van mijn omgeving en deed iets wat ik thuis ook zou doen.

Afgelopen week had ik mijn halfjaarlijkse evaluatie op het werk, ik zei tegen mijn baas dat ik mij langzaam maar zeker weer de “oude Ashley” begin te voelen. Tijdens het naar huis fietste realiseerde ik mij echter dat dit helemaal niet klopt. Ik voel mij niet de oude Ashley, die bestaat niet meer. De oude Ashley was continu bezig met maskeren, ruzie maken met zichzelf en voldoen aan de standaarden van neurotypische. Daarnaast heb ik nu een gezin.

Ik voel mij dus langzaam maar zeker de nieuwe Ashley en ik begin aan haar te wennen!