“Ik boek zo de tickets hoor, maar daarvoor moet ik even mijn laptop gebruiken”. Als een echte millennial doe ik belangrijke zaken op mijn laptop. Gelukkig had ik deze mee op vakantie (ik moest nog les geven, foutje in mijn planning). Binnen een paar tellen had ik op mijn laptop voor elkaar wat ik mentaal niet eens kon beginnen op mijn telefoon.

We waren twee weken op vakantie naar Zweden, naar Växjö. Dat ligt halverwege het zuiden ongeveer. Dit was onze eerste keer in Zweden ondanks dat wij eigenlijk al een hele belangrijke beslissing hadden gemaakt over het land, namelijk: er naar toe emigreren. In de natuur kom ik tot rust. Alleen als ik er lang genoeg ben. Even een boswandeling maken en daarna weer functioneren alsof alles opgelost is? Nee hoor. Daar is mijn hoofd veel te druk voor.

Het duurde dus ook een paar dagen voor ik echt ontspannen was. Ik had een soort mentale afkickperiode nodig. Op de heenweg mocht ik op een gegeven moment zelfs niet meer autorijden van mijn man. Door de spanning in m’n lijf reed ik nogal… intens. En aangezien reisziekte een soort gezinskenmerk is bij ons, was het voor iedereen beter dat ik de rest van de reis gewoon mijn rol als passenger princess accepteerde.

Eenmaal in Zweden waren wij blij verrast. Vanaf de rand van Växjö waren we binnen no time midden in de natuur, op een schiereiland, met de huizen direct aan het water. Ons huisje stond in de tuin van een hele lieve oude Zweedse man, Douglas. Oké dat weet ik alleen omdat mijn man met verhalen naar binnen kwam. Voor mij was het net iets teveel van het goede, socializen met onze verhuurder.

De dochter van Douglas (een vrouw van in de veertig) en haar man waren onze buren. Molly was dol op haar. Ze hebben een paar keer samen gespeeld in de tuin, heel aandoenlijk. Ik heb het allemaal bekeken vanuit een strategisch gekozen hoekje van de kamer. Door het raam. Net een natuurdocumentaire, maar dan met mijn dochter in de hoofdrol en haar schaterlach als de voice-over van David Attenborough.

En ik? Ik was aan het genieten. Niet in de tuin, niet in gesprek, maar met m’n koffie, achter het glas. Veilig verstopt in mijn natuurlijke habitat: sociaal op afstand.