Het is niet dat ik nog nooit alleen heb gevlogen. Dat deed ik al eens toen ik 18 was, naar Kroatië, waar ik aansloot bij de gezinsvakantie van mijn toenmalige vriendje. Maar toen voelde het anders. Nu voelt het alsof ik niet alleen naar Portugal vlieg, maar ook recht uit mijn comfortzone word gelanceerd.

Ik ga naar Portugal om mijn beste vriendin te bezoeken, die daar sinds twee jaar met haar gezin woont. Twee jaar geleden is ook het moment dat het snel slechter met mij ging. Niet omdat zij daarheen verhuisde hoor, maar omdat mijn hormonen mijn hoofd compleet overnamen. Ik heb altijd al last gehad van social anxiety (help-er-zijn-andere-mensen-angst). Ik ben zelfs een keer niet naar een kennismakingskamp van school gegaan, omdat ik ziek was van de angst. Het werd er niet beter op, trouwens. Ik sloot na een dag alsnog aan, wat betekende dat iedereen al een band met elkaar had gevormd. Lekker bezig, Ash!

Het moment waarop ik écht doorhad dat het niet goed ging, was ongeveer zes maanden nadat onze dochter was geboren. Na mijn verlof begon ik met een nieuwe baan, en in de zomer stond er een werkuitje gepland. Mijn eerste uitje “alleen”. Het uitje was geregeld door twee collega’s, en het programma was niet bekend. Ik was verrassend relaxt, want niets weten betekent ook nergens over in paniek kunnen raken. Toch? Nou… niet dus.

We begonnen in een foodhall. Een enorme – hoe raad je het – hal met allerlei kraampjes vol eten. Van Japanse sushi tot Zeeuwse oesters, en van Red Velvet Cake tot spekkoek. Lekker veel keuze. Lekker veel mensen. Lekker veel reden om te overdenken. En dus lekker veel reden tot paniek. Daar ging ik, hyperventilerend en huilend, naar buiten.

De rest van de dag was gezellig: fietsend en varend door de stad. Tot het avondeten. Sushi. Voor de meesten een traktatie, voor mij niet. Met het (digitale) menu in mijn handen begonnen de lettertjes te dansen. De tranen kwamen, en mijn ademhaling ging sneller. Paniekaanval nummer twee.

De grootste reden? Niet eens het eten zelf. Ik kon prima lezen dat er gerechtjes zonder vis op het menu stonden. Maar mijn gedachten gingen in een vicieuze cirkel: Als het eten komt, kan ik niet met stokjes eten. Dan moet ik vragen om bestek. Dan val ik op. Dan gaat iedereen kijken. Dan faal ik. Dan heb ik gefaald.

Die avond kreeg ik geen hap door mijn keel. Bij thuiskomst concludeerde ik dat het niet goed met me ging.

Fast forward naar nu. Ik sta op het punt om weer iets alleen te doen. Net als toen. Een heel groot iets. Voor mij dan. En ja, ik heb al dagen nagedacht over wat er allemaal mis kan gaan. Niet door de douane komen door mijn Ritalin (ik heb een verklaring van de psychiater), de gate niet kunnen vinden, te klein zijn om mijn koffer in het overheadcompartiment te krijgen (T-rex armen), of moeten plassen tijdens de vlucht. Alle scenario’s zijn de revue gepasseerd.

Dus daar ga ik dan. Vliegen. Alleen.