Het was voor mij de eerste keer in Portugal. Ik verbleef bij mijn vriendin en haar gezin, in hun huisje met de citroenboom (casa do limoeiro). Vanaf het moment dat het vliegtuig was opgestegen viel de spanning al van mijn af. Het gekke aan mijn anxiety en paniek is dat ik hier in het buitenland geen last van heb. Alles wat -volgens mijn hoofd- in Nederland mis kan gaan, kan daar ook mis gaan maar daar ben ik een toerist. En over toeristen heeft men toch al een mening.

Soms kom je op een plek die niet alleen mooi is, maar ook voelt als een diepe ademhaling. Het is moeilijk uit te leggen hoe fijn het daar was, daar in de Algarve. Ik ben daar voor het eerst sinds jaren weer écht tot rust gekomen. De combinatie van de prachtige kustlijn, de wind en het geruis van de golven zorgde er zelfs voor dat het soms stil was in mijn hoofd en ik aan niets dacht. Gewoon, stilte.

Die kustlijn is zo prachtig, echt. Ik stond op een gegeven zelfs huilend op een klif. Geen zorgen, ik had geen gekke plannen om in die golven te springen. Ik werd gewoon ineens overmand door liefde voor mijn gezin. En omdat ik besefte dat ik vaker echt daar wil zijn, in het moment, in plaats van altijd met mijn hoofd ergens anders. 

Maar goed, het was niet allemaal zo spiruweel hoor. Ik was nog geen uur in Portugal of ik plaste al bijna in mijn broek van het lachen. Mijn vriendin haalde me op met een huurauto, omdat hun eigen auto bij de garage stond. Vol overtuiging leidde ze me naar een auto, alsof het haar trouwe bolide was. Daar stonden we dan, zij steeds harder drukkende op de knopjes van de sleutel en ik daaropvolgend weer aan de hendel van de deur trekken. Beide verbaasd dat de deur niet open ging. Hoe kan dat nou? Nou.. het bleek niet hun huurauto te zijn. Sterker nog, hij had niet eens dezelfde kleur.. We kwamen er alleen pas achter dat het de verkeerde auto was toen de echte huurauto vrolijk stond te knipperen een paar rijen achter ons. Blijkbaar werkte die sleutel wel goed. Als je bij de juiste auto staat ten minste.

Inmiddels ben ik weer een weekje terug in Nederland. Nu ik weet dat mijn brein nou eenmaal ander werkt en ik mijzelf opnieuw aan het leren kennen ben denk ik dat ik de oplossing om meer in het ‘hier en nu’ te zijn op een andere manier moet vinden. Die uitknop van mijn hoofd zijn ze nou eenmaal vergeten te maken (thanks mam), dus de gedachtes zullen altijd door gaan. Wat die oplossing dan is? Dat weet ik nog niet. Ik moet mezelf gewoon blijven herinneren aan het gevoel daar op die klif, dan kom ik de oplossing vanzelf tegen.

Maar eerst ga ik een poepluier verschonen. Lekker in het hier en nu.