Vorige week was mijn man voor zijn werk drie dagen naar het zuiden van Duitsland. Onze dochter gaat normaal gesproken drie keer per week met hem mee richting zijn werk, in Woensdrecht, om daar naar het kinderdagverblijf te gaan. Aangezien dat een trip van 40 minuten is, voelde ik mij niet geroepen om ’s ochtends eerst daar heen te gaan om vervolgens weer terug te rijden en te gaan werken. Dus had ik besloten naar mijn ouders in de Achterhoek te gaan met haar. Genoeg familie om op te passen en ik kon gewoon werken.

In theorie had ik het helemaal perfect uitgedacht en geregeld met mijn werk. Tot ik mij ineens realiseerde dat ik eigenlijk nog nooit in mijn eentje met haar verder dan het volgende dorp ben geweest. En alles lopend of met de fiets… Door alle paniek na mijn bevalling heeft het heel lang geduurd voor ik überhaupt in mijn eentje naar buiten ging. Een rondje wandelen in onze wijk is heel lang niet eens in Frage geweest. Tijdens mijn verlof en elke roostervrije maandag daarna waren wij met z’n tweetjes gewoon de héle dag binnen..

Ondanks deze realisatie is de stress behoorlijk uitgebleven. Het scheelde ook wel dat wij eerst mijn man naar een carpoolplek brachten, waardoor hij heeft geholpen met ons vertrek. Hop, daar gingen we.

De rit, van meer dan 2 uur, was gezellig en heftig tegelijkertijd. Een vrolijke meid op de achterbank is een blessing, maar ik denk dat ze in totaal die dag wel 2000x ‘mama’ heeft gezegd. Samen zingend zijn we naar het noorden gereden.

Om het mijzelf makkelijker te maken had ik besloten dat wij samen in één bed zouden slapen, dan hoefde ik niet ook nog het campingbedje mee te nemen. Lekker de hele nacht dat lieve kleine meisje naast mij. NOT! Zij vond het leuker dan mama. Zo leuk dat ze de eerste avond pas na 1,5 uur ging slapen. Ze lag zingend naast mij, ging staan om er bij te dansen en toen ik haar mijn rug had gekeerd klom ze op mijn zij en riep ze ‘HOPPAKEE! Hop paardje, hop!’.

Toen ze eenmaal sliep heb ik genoten hoor. Dat lieve kleine meisje naast mij. Onze eerste meidentrip. En zoals ik mij nu voel, zullen er gelukkig nog meer volgen!